Nederland in de tropen!

Lieve allemaal,

Daar zijn we weer, dit keer met een berichtje vanaf Curaçao! We hebben zojuist mijn oudjes uitgezwaaid na een gezellig weekje samen.

Maar eerst terug naar onze laatste avonturen in Amerika; ruim twee weken geleden zagen we de eerste sneeuw vallen in de Appalachen en vanaf daar hebben we weer koers zuidwaarts gezet naar Charleston. Een tocht op zondag door de binnenlanden van de VS levert een interessant maar leeg straatbeeld op. De hele gemeente zit in een van de vele kerkjes, of je daar nu om 10, 12 of 5 uur langsrijdt, de parkeerplaatsen staan vol.

Charleston is een on-Amerikaans mooie kustplaats met een stadscentrum, leuke barretjes, kleurrijke koloniale panden en een rijke historie. Tot aan het einde van de 19e eeuw was de stad één van de belangrijkste centra voor de slavenhandel in de VS. Duizenden slaven werden hier vanuit Afrika binnengebracht en verhandeld (een handel waarbij Nederlanders een prominente positie innamen) waarna ze op een van de vele katoenplantages in de omgeving aan het werk moesten. Na de afschaffing van de slavernij in Europa werd de stad het hoofdkwartier van de binnenlandse slavenhandel. In een museum zien we hoe het proces in zijn werk ging. Opvallend zijn de hoge prijzen die toentertijd al betaald werden voor de slaven. Zo’n 2500 dollar, omgerekend naar huidige prijzen is dat zo’n €35.000,- Wel bijzonder om hier de monetaire waarde van een mens te zien.

Na een uitgebreide (culinaire) stadswandeling reizen we door naar Savannah. Een andere belangrijke handelsstad waar we wederom cultureel verantwoord bezig gaan. We bezoeken het confronterende Civil Rights Museum. In dit kleine museum over de burgerrechtenbeweging wordt duidelijk hoe extreem de rassenscheiding is geweest in de VS. Zo lezen we dat relatief kort geleden, in 1972, de scheiding tussen zwarte en witte scholen in Savannah pas is afgeschaft. Onvoorstelbaar in een land met zoveel weldenkende mensen. Protesten tegen de rassenscheidingswetten vonden overal in de VS plaats maar in Savannah was de zwarte bevolking bijzonder goed georganiseerd. Toen zij massaal de grote winkels en supermarkten die in handen waren van blanken ging boycotten was het al snel gedaan. Dit gebeurde onder andere in een legendarische actie waarbij Afro-Amerikanen kruiwagens vol met creditcards bij Levi’s warenhuis in Savannah naar binnen kieperden.

Met de bus reizen we door naar Jacksonville in Florida om een huurauto op te pikken, een wederom ergerlijke tocht in een té smerige en vertraagde bus. Als we eenmaal op het vliegveld aangekomen zijn, blijkt het tegoed op mijn creditcard onvoldoende voor de borgsom dus we kunnen de huurauto met geen mogelijkheid meekrijgen. ABN gaat die nacht gelukkig incasseren waarna er weer bestedingsruimte vrijkomt. Dus na een halve dag duimendraaien op het vliegveld krijgen we een auto mee en rijden we door naar het midden van Florida. We gaan naar het epicentrum van de ruimtevaart, het John F. Kennedy Space Center op Cape Canaveral. Hier zien we de Space Shuttle klaar staan voor vertrek op 30 november. Het is een openlucht museum annex pretpark met oude rakketten, een gave shuttle lanceringsimulator, praatjes van oud-astronauten en 3D-films over het universum. Kortom we hebben ons er goed vermaakt!

Via een shop-stop in Orlando rijden we door Palm Beach en West Palm Beach, wederom een bijzonder stukje Amerika. Eerst rijden we door West Palm Beach, een achtergesteld gebied waar zichtbaar de wat minder bedeelde Amerikaan woont. Door een brug wordt West Palm Beach met Palm Beach verbonden, een wereld van verschil. Palm Beach is een sjieke kustplaats waar tout well-to-do Amerika woont of een tweede huis heeft. Gemanicuurde gazonnetjes, kasteeltjes aan de kust en veel dikke wagens.

Die avond vliegen we vanaf Miami naar Curaçao waar we worden opgewacht door papa en mama! We zitten in een mooi huisje vlakbij de zee en kletsen lekker bij, erg fijn om de oudjes weer te zien na bijna vijf maanden. De volgende dag gaan we Willemstad in waar we natuurlijk de kleurrijke koloniale panden zien. Het is gek om zo ver van huis een stukje ‘thuis’ te zien, met een Albert Heijn, een Douwe Egberts café en een ‘verpleechtehuis’.

Het weer is niet optimaal en er vallen behoorlijk wat tropische buien dus het is rennen tussen de strandbar en het strandbedje. Door de regen die er in de afgelopen weken gevallen is, is het wel ontzettend groen! Dit zorgt er voor dat de muggen en de venijnige pica pica’s een feestje vieren. Mijn rechter been telt slechts 63 muggenbulten.

We lunchen bij Jaanchies, een restaurantje op het uiterste westpunt van het eiland waar alles met vitamine L (liefde..) bereid wordt. De charmante en poëtische mijnheer Jaanchies komt aan tafel persoonlijk het menu uitleggen, we eten heerlijke vis en garnalen. De specialiteit van het huis, leguaan, laten we voor de buren liggen. Als de beste man me ziet krabbelen aan de bulten komt hij attent aan met “een spraytje voor meisjes met een lekker bloedje” terwijl hij tegelijkertijd nog even een preek houdt tegen Rutger “de aangespoelde prins” over hoe om te gaan met zijn schoonfamilie. Een mooie vent.

Vanochtend hebben we San Nikolas onthaald in Willemstad. De goedheiligman zou rond kwart over 8 arriveren maar liet alle nerveuze kindertjes aan de kade even op hem wachten. Rond half 10 arriveerde de wit geschilderde zwartman met zijn pietermannen. De pietjes hadden echter meer oog voor de wulpse dames langs de kant dan voor kleine kindjes waardoor het geheel meer weg had van een datingshow in de openlucht dan van een Sinterklaasintocht. Vanmiddag heerlijk aan het strand gelegen met een zaterdagse Telegraaf!

Morgen vliegen we naar Saint Vincent & the Grenadines. De komende twee weken gaan we met de postboot mee en trekken we al eiland hoppend door de Caribbean, een matig vooruitzicht met een nieuwe stapel boeken.

Jongens, stook de kachel nog maar even lekker op, wij denken aan jullie.

Dikke kussen vanaf Curaçao