Perikelen in de Pantanal

Ha lieve vrienden,

Het vorige stukje kwam uit het noorden van Brazilië waar we heerlijk aan de playa hebben gelegen in Natal, het spannendste moment van de dag was zo ongeveer de zonsondergang. Na deze adempauze kwam er wat meer turbulentie in de trip. De laatste dag in Natal maken we een onwijs mooie buggytrip ´com emocão´ door de enorme duinpartijen die zich over een lengte van meer dan 600 kilometer uitstrekken tussen Natal en Fortaleza. We kunnen nog lang nagenieten want de billen zijn BLAUW en het zand vind ik dagen later nog overal terug.

Vanuit Natal vliegen we 3.500 kilometer zuidwaarts, de afstand van Nederland naar Cairo. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe enorm groot dit land is. Nadat de dagen hiervoor beide horloges en de computer het hebben begeven komen we er achter dat we Rutgers toeristenvisum kwijt zijn. In Brasilia, waar we een tussenstop maken, proberen we een nieuw kaartje te regelen, maar helaas blijkt het niet om een lullig kaartje te gaan. Een nieuw visum verstrekken ze niet en we worden weggestuurd met de boodschap dat we het moeten regelen als we het land gaan verlaten. Dat kan dus pas op het allerlaatste moment want we zitten de komende week in de middle of nowhere. De beste man hoopt van harte dat we een goede politie agent treffen maar waarschuwt dat de boete 150 euri kan zijn of we moeten de vlucht missen om aangifte te doen. We gaan dus met een gerust gevoel de laatste week Brazilie tegemoet! Ook brengen we op het vliegveld nog even een powerbezoekje aan de dokter nadat ik een beetje hypochondrisch werd van een bijzondere uitslag op m’n gezicht, na uiteraard een beetje teveel zonuren. Gelukkig word ik door de charmante Mc Dreamy van Brasilia gerustgesteld.

In Campo Grande pikken we een huurauto op en cruisen daarmee door de Pantanal richting Bonito. Een moerasachtig landbouwgebied met cowboys en fazenda´s. Deze fazenda´s, enorme boerderijen, kunnen zo groot zijn als een Nederlandse provincie en een koeienaantal van 5.000 is geen uitzondering. Een prachtige trip zoals je op de foto´s kunt zien!
Op 20 meter voor de pousada presteer ik het om met 10 km per uur de auto een greppel in te rijden: hartstikke kapot en de wagen moet weggesleept en afgevoerd worden. Ik hoor jullie lachen achter je pc maar het was een hels criminele plek jongens. Midden in een woonwijk was over de hele breedte van de weg een kuil van een halve meter diep ontstaan door regenwater, niet verlicht en niet afgezet. BAM daar sta je dan! Goede service is dat er de volgende dag een nieuwe auto wordt gebracht, minder grappig is het – “het maakt ons niet uit wat er is gebeurd”- eigen risico van de autoverhuurder van 500 euri.

We denken er maar niet te veel aan en gaan lekker riviersnorkelen. In een jungle-achtige omgeving liggen kristalheldere rivieren waar tropische vissen en krokodillen in zwemmen. Een fantastisch mooie ervaring en je waant je in de totaal andere onderwaterwereld. Zie bij de foto´s het resultaat van de onderwatercamera. Na het snorkelen gaan we naar een kuil waar tegen zonsondergang de groene ara´s rond vliegen, wederom een prachtige setting.

Na 3 dagen Bonito zetten we koers richting Fazenda Aguapé, 50 kilometer over een onverharde weg. Weer een absoluut heldenplan! Deze kleine boerderij, 2.000 koeien, heeft 15 kamers en ´s middags zitten we al op een paard en sjokken we met het beestje over het land. We zien een harige miereneter, capibara´s en ook de toekans en krijsende ara´s vliegen boven ons. ´s Avonds ontmoeten we 2 leuke Belgen die aan het werk zijn nabij São Paulo, en de expatclub uit São Paulo van General Motors is er ook dus het is ontzettend gezellig! Interessant om een inkijkje te krijgen in het expatleven in São Paulo: leven in een appartement in een gated community met 4 kids, rijden in gepantserde auto´s met kogelvrije ramen en de kids gaan onder zware beveiliging naar een school achter een groot hek.

De dagen daarna gaan we vogels spotten, op safari met een truck en koeien drijven met de cowboys! ´s Avonds aan de caipirinha en dan gaat de churrasco aan, kortom een goed leven op de boerderie!

Op de tweede ochtend loop ik de slaap nog uit m’n ogen te wrijven en zie tot mijn grote schrik een koe of 20 om ons nieuwe auto’tje heen staan. De beesten hebben de lol van hun leven want ze zien zichzelf in de weerspiegeling en beuken er vrolijk op los, met als resultaat deuken, deuken en nog meer deuken. Deze super economische VW GOL/dinkytoy is speciaal voor de Braziliaanse en Mexicaanse markt geproduceerd. De eigenaresse die heeft met haar terreinwagen geen probelen, maar ja die is ook niet van plastic gemaakt. Het wordt allemaal nog leuker als op dag 3 de eigenaresse met onze autopapieren aan komt lopen die op het nachtkastje lagen. Nadat de schoonmaakster zich al had uitgeleefd op onze paaschocolaatjes en met m’n kleren aan de haal was gegaan, waren nu de autopapieren in de was geraakt. Mét alle schadeformulieren van de vorige auto en overige administratieve rotzooi, het kon allemaal gelukkig nóg complexer. Het is een vriendelijke dame en ze regelt dat er morgen een Engels sprekende gids is om ons te helpen op het vliegveld. Dat komt goed uit want er zijn nog wel meer klusjes te klaren...bij de douane.

Inmiddels zitten we veilig en wel in Bolivia en reizen de komende dagen richting Ecuador. Vrijdag stappen we op de boot naar de Galapagos Eilanden, we kijken er ontzettend naar uit! Daarover de volgende keer meer.

Liefs en groetjes vanuit hier